Hot Best Seller

A Scheme of Heaven: The History of Astrology and the Search for our Destiny in Data

Availability: Ready to download

An illuminating look at the surprising history and science of astrology, civilization’s first system of algorithms, from Babylon to the present day. Humans are pattern-matching creatures, and astrology is our grandest pattern-matching game. In this refreshing work of history and analysis, data scientist Alexander Boxer examines classical texts on astrology to expose its und An illuminating look at the surprising history and science of astrology, civilization’s first system of algorithms, from Babylon to the present day. Humans are pattern-matching creatures, and astrology is our grandest pattern-matching game. In this refreshing work of history and analysis, data scientist Alexander Boxer examines classical texts on astrology to expose its underlying scientific and mathematical framework. Astrology, he argues, was the ancient world’s most ambitious applied mathematics problem, a grand data-analysis enterprise sustained by some of history’s most brilliant minds from Ptolemy to al-Kindi to Kepler. A “scheme of heaven,” or horoscope, is recognized as pseudoscience today, but was once considered a cutting-edge scientific tool. Not only does Boxer trace different applications of horoscopes back to their origins, he also puts them to the test using modern data sets and statistical science, arguing that today’s data scientists do work similar to astrologers of yore. At once critical, rigorous, and far-ranging, A Scheme of Heaven recontextualizes astrology as a vast, technological project—spanning continents and centuries—that foreshadowed our data-driven world today.


Compare

An illuminating look at the surprising history and science of astrology, civilization’s first system of algorithms, from Babylon to the present day. Humans are pattern-matching creatures, and astrology is our grandest pattern-matching game. In this refreshing work of history and analysis, data scientist Alexander Boxer examines classical texts on astrology to expose its und An illuminating look at the surprising history and science of astrology, civilization’s first system of algorithms, from Babylon to the present day. Humans are pattern-matching creatures, and astrology is our grandest pattern-matching game. In this refreshing work of history and analysis, data scientist Alexander Boxer examines classical texts on astrology to expose its underlying scientific and mathematical framework. Astrology, he argues, was the ancient world’s most ambitious applied mathematics problem, a grand data-analysis enterprise sustained by some of history’s most brilliant minds from Ptolemy to al-Kindi to Kepler. A “scheme of heaven,” or horoscope, is recognized as pseudoscience today, but was once considered a cutting-edge scientific tool. Not only does Boxer trace different applications of horoscopes back to their origins, he also puts them to the test using modern data sets and statistical science, arguing that today’s data scientists do work similar to astrologers of yore. At once critical, rigorous, and far-ranging, A Scheme of Heaven recontextualizes astrology as a vast, technological project—spanning continents and centuries—that foreshadowed our data-driven world today.

30 review for A Scheme of Heaven: The History of Astrology and the Search for our Destiny in Data

  1. 4 out of 5

    David

    Reading this book, I learned a lot of interesting stuff that falls into a few broad categories: basic astronomy (e.g., the ecliptic, various coordinate schemes, precession of the equinoxies, etc.), that all kinds of words and ideas that derive from astrology (e.g., 24-hour day, 7-day week, the term "New Age"), and some of the history of science (including that the longest-running scientific collection project in history was a 700-years-long (!) collection of astronomical data -- for the purpose Reading this book, I learned a lot of interesting stuff that falls into a few broad categories: basic astronomy (e.g., the ecliptic, various coordinate schemes, precession of the equinoxies, etc.), that all kinds of words and ideas that derive from astrology (e.g., 24-hour day, 7-day week, the term "New Age"), and some of the history of science (including that the longest-running scientific collection project in history was a 700-years-long (!) collection of astronomical data -- for the purpose of astrology. A major theme of the book is that astrology (which is often (and rightly) considered dubious) and astronomy (a rigorous science) are much more closely related than we tend to think and share deep historical connections. My main complaint is that the book tends to ramble in parts, but I was glad I read it.

  2. 5 out of 5

    Vahid عسکرپور Askarpour وحید

    گالیله و کپرنیک را بنیانگذاران علم مدرن می‌دانند؛ با این ویژگی محرز که به واسطهٔ زبان ریاضی، قوانینی را در طبیعت تشخیص دادند که وجودی مطلق دارند و ربطی به بود و نبود ناظر انسانی ندارند. این علم با مرکز-زدایی از زمین نشان خورده است که به اعتباری، مرکز-زدایی از انسان هم هست. اما این سنت اطلاق ریاضی جهان با گالیله آغاز نشد؛ بلکه در طالع‌بینی ریشه دارد که در قلمرو روم باستان به عنوان یک مشرب علمی جدی وارد میدان شد. به شخصه یکی از عادت‌های برجای مانده از دوران نوجوانی‌ام که با مجلات عمومی و بعضاً زرد گالیله و کپرنیک را بنیانگذاران علم مدرن می‌دانند؛ با این ویژگی محرز که به واسطهٔ زبان ریاضی، قوانینی را در طبیعت تشخیص دادند که وجودی مطلق دارند و ربطی به بود و نبود ناظر انسانی ندارند. این علم با مرکز-زدایی از زمین نشان خورده است که به اعتباری، مرکز-زدایی از انسان هم هست. اما این سنت اطلاق ریاضی جهان با گالیله آغاز نشد؛ بلکه در طالع‌بینی ریشه دارد که در قلمرو روم باستان به عنوان یک مشرب علمی جدی وارد میدان شد. به شخصه یکی از عادت‌های برجای مانده از دوران نوجوانی‌ام که با مجلات عمومی و بعضاً زرد آغاز شد، چک کردن گاه و بیگاه طالع روزانه یا ماهانه‌ام است که حسی عجیب را درونم ایجاد می‌کند؛ انگار زمان از پیش توی مشتم باشد. می‌دانم این عادت نزد اکثر دور و بری‌ها و همکارانم هم وجود دارد؛ با این حال بسیاری از ما به خصوص اگر اهل درس و دانشگاه باشیم، از روی خجالت یا شرم آن را رو نمی‌کنیم و در بقچهٔ اسرار مگویمان سفت و سخت نزد خودمان نگه‌اش می‌داریم. طالع‌بینی از اسکندریه تا بغداد و تولِدو و شهرهای رنسانس شمال و غرب اروپا به مهمترین زبان علم‌گرایان تبدیل شد که جز با ریاضی سخن نمی‌گفتند. حتی کپلر هم که از وی به عنوان یکی از ستون‌های اصلی علم مدرن نام برده می‌شود، بخش عمده‌ای از زندگی خود را سرگرم نگارش سالنامه‌های نجومی بوده است. خودش طالع‌بینی را مادر ستاره‌شناسی می‌داند که حق مادری‌اش تا همیشه نزد فرزند محفوظ است! یک مشخصهٔ بارز طالع‌بینی بنیان آن بر ریاضی است که خواه‌ناخواه میان آنچه تحصیل می‌شود و شخص تحصیل‌کننده‌اش اختلافی وجودی می‌افکند. برای همین معادلات ریاضی هرگز ما را چونان اشعار سهراب سپهری سر شوق نمی‌آورد و باید حتماً ریاضی‌دان باشیم تا زیبایی‌های آن را تشخیص دهیم؛ و هیچ ریاضی‌دانی نمی‌تواند ادعا کند که قواعد ریاضی متعلق به اوست؛ آنها بوده‌اند و او صرفاً بیان‌شان کرده است. مشخصهٔ بارز دیگر «تقدیرگرایی» مستتر در طالع‌بینی است؛ اینکه آدمی چیزی نیست جز آنچه کواکب برایش می‌خواهند. نه ریاضی و نه تقدیرگرایی هیچ‌یک خوشایند فلاسفهٔ بنیانگذار متافیزیک نبوده است. تا همان اواخر قرون وسطا، آباء کلیسا ریاضی را اشتغالی پست و علوم وابسته به آن را ناتوان از گشایش حقایق به شمار می‌آوردند و در این باره کافی است تنها نگاهی گذرا به تاریخ زندگی گالیله افکند. جریان متافیزیکی غالب (که همین امروز هم نهادهای عمدهٔ دینی و اومانیستی را به یک اندازه در انقیاد خود دارد) اساساً عمیق‌ترین معارف و حقایق را آنها می‌داند که به طور مستقیم بر قلب آدمی افکنده می‌شود و تنها کلام در بیان تأویلی آن توانمند است. در تاریخ تفکر دو جریان مخالف در باب جایگاه انسان درون جهان، همواره به موازات هم پیش آمده‌اند؛ اولی بر ارادهٔ محض انسان در تعیین سرنوشت خود تکیه دارد و دومی بر اینکه انسان چونان مومی در دست نیروهایی ورای خویش، به همان شکلی در می‌آید که آن نیروها او را چنان می‌خواهند. این دو جریان هر یک زبان خود را داشته‌اند؛ اولی عمیقاً بر کلام بنیان دارد و دومی روی ریاضیات و الگوریتم می‌ایستد. اینکه تقدیرگرایی و ریاضی همواره دوشادوش هم بوده‌اند و به علوم سرّی امکان تحقّق بخشیده‌اند اتفاقی نیست. ریاضی از قواعدی سخن می‌گوید که ربطی به انسان ندارند؛ تقدیرگراها نیز از قواعدی می‌گویند که بر آدمی تسلط دارد. متافیزیک کلام-محور اما در فضا و زمان، یک سکون ازلی-ابدی بنیادین تشخیص می‌دهد و همهٔ ظواهر پیدا و پنهان را سایه‌های آن سکون می‌داند. نزد ارسطو عالم یا زیر ماه است و یا روی ماه. عالم زیر ماه جهان صیرورت‌ها و شدن‌های سایه‌وار فرم‌ها است و عالم روی ماه و طبقات آن (از خورشید تا زحل که آسمان یا بهشت هفتم است!) جهان سکون، فاقد حرکت، فاقد دگردیسی و عمیقاً ایستا و ثابت. کمال مطلق در این عالم روی ماه جای دارد و برای همین نزد ارسطو مواد اگر به حال خود باشند، در حرکت جوهری خویش میل به بالا رفتن دارند!!! خلاف این منظر متافیزیکی-کلامی، ریاضی و علوم منبعث از آن (طالع‌بینی، ستاره‌شناسی و جغرافیا) در همه‌چیز حرکت، تغییر و تبدّل می‌بینند. آنجا که نزد اردوگاه متافیزیک-کلامی، زمین مرکز جهان است و همهٔ پدیده‌های دیگر دور آن می‌چرخند، نزد طالع‌بینان و جغرافی‌دانان که نقطهٔ اوج خود را در جسم کوپرنیک می‌یابند، نه تنها زمین مرکز عالم نیست و به دور خورشید می‌چرخد، بلکه خورشید نیز ثابت نیست و بر مداری بزرگتر در حال گردش است. نقاط تاریکی که گالیله روی سطح خورشید می‌یابد، آنها که در طول سال و در ادوار دوازده‌ساله نیز مدام دگرگونی می‌پذیرند، در کنار کشف ستارهٔ سوپرنوا توسط کپلر که خود حاصل مرگ یک ستارهٔ درجه یک محسوب می‌شود، گویی میخی بود بر تابوت آنان که عالم فراتر از ماه را ثابت و لایتغیر می‌پنداشتند. اینکه جغرافیا و ستاره‌شناسی و طالع‌بینی سه وجه یک ماهیت باشند و هر سه نیز بر ریاضی بنیان داشته باشند نه عجیب است و نه اتفاقی. هر سهٔ آنها همزمان مولود حرکت روی زمین هستند؛ مولود کسانی که برای گذر از نقطه‌ای به نقطهٔ دیگر (خواه برای تجارت یا لشکرکشی) نیازمند محاسبهٔ فواصل بودند و در عین‌حال، حتماً محتاج به اینکه اوضاع و احوال آب‌وهوایی را «پیش‌بینی» و «پیش‌گویی» کنند. در این هر دو «تقدیری» نفهته است که می‌تواند تا همهٔ وجوه زندگی آدمی بسط پیدا کند. و اگر بپذیریم حرکت ماه عامل جزر و مد است و فضای ما آکنده از نیروهای کیهانی است (مثلاً آن نیروهایی که در اثر انفجار ستاره‌های در شرف مرگ آزاد می‌شوند) و شدت و ضعف این نیروها نیز بسته به نقطهٔ جغرافیایی و موقعیت زمین نسبت به کواکب و سیارات دیگر متفاوت، چرا نتوان ادعا کرد که انسان نیز به همان اندازه از این نیروها اثر می‌پذیرد و آن نیروها بخشی از این آثار خود را در خلق‌وخوها، منش‌ها و اوضاع و احوال بدنی-روانی او بر جای می‌گذارند؟ اینجاست که طالع‌بینی اراده نمی‌شناسد و به همین دلیل همواره مغضوب کلیسا بوده است که آدم و حوایشان به اراده، بدی برگزیدند. و همینجاست که بزرگترین دستاوردهای علم مدرن نه در کلیساها، که روی عرشهٔ کشتی‌های اکتشافی محقق می‌شود و هر چه بیشتر، به زبان ریاضی و الگوریتمی برگردان می‌شود. علم مدرن خلاف سنت متافیزیکی-کلامی مدعی است آنچه اراده خوانده می‌شود، مجموعه‌ای به غایت پیچیده و متکثر از الگوریتم‌های تودرتو و برخوردار از مقیاس‌های گوناگون است که در ابعادی از کوآنتوم گرفته تا میان‌ستاره‌ای، فرم‌ها و حرکات ریز و درشت آنها را در ادارهٔ خود دارند. می‌توان این نیروها را کشف و به زبان ریاضی بیان کرد اگر فناوری بگذارد! زیرا آخرالامر همهٔ آنها مادی هستند؛ وگرنه نمی‌توانستند روی اجسام آثار مستقیم و غیرمستقیم برجای بگذارند. ما امروز روی خوشی نسبت به طالع‌بینی نشان نمی‌دهیم و آن را مجموعه‌ای از خرافه‌ها و اوهام می‌دانیم. اما طالع‌بینی در بدو امر آمد تا برای همهٔ وقایعی که انسان‌ها محصول موجودات خرافی و اوهام خویش می‌دانستند، دلایل عقلانی و فیزیکی پیدا کند! تصور و درک امروزین ما از طالع‌بینی (یا ستاره‌بینی) با آنچه پیشینیان از آن مراد خود می‌ساختند بسیار دور است. اما نگاه تیرهٔ ما به خودِ طالع‌بینی بازنمی‌گردد، بلکه به انتظارات ما از آن مربوط می‌شود. اینکه شما مجموعه‌ای از ابزارهای سنگی را روی میز خود داشته باشید که فی‌نفسه واقعیت دارند یک چیز است، و اینکه بخواهید از طریق جستجوی الگو و الگودهی به آنها و طبقه‌بندی‌شان، آن داده‌ها را تفسیر کنید تا نزد خود معنادارشان کنید یک چیز کاملاً متفاوت! تفسیرها و الگودهی‌ها همیشه ریشه در امیال سوبژکتیو ما دارند که از اتفاق بخش عمده‌ای از آنها نیز ارادی نیستند. بار دیگر که به گذر ابرها چشم دوختید و چهره‌ها و اشکال گوناگون را در میان آنها تشخیص دادید، از خودتان بپرسید که چرا این اشکال را می‌بینید و نه جز آنها را! اگر می‌خواهیم بدانیم دقیقاً کدام نیروها در بدو تولدمان، در شکل‌دادن به خلق‌وخو، رفتارها، میزان ترشح هورمون‌ها و نظایر آن دخل و تصرّف داشته‌اند، نیازمند داشتن یک پایگاه دادگان به اندازهٔ همهٔ نیروهای فیزیکی کیهان در سه سطح ریزکیهانی، نیوتونی و کلان‌کیهانی هستیم که ساده‌اش این می‌شود: دستکم مطابق با فناوری‌های امروز امری غیرممکن است! اما اگر از طالع‌بینی‌های صفحات آخر مجلات «زندگی» و «زندگی سبز» و «زندگی خوب» چنین نتیجه بگیریم که طالع‌بینی مجموعه‌ای از تلاش‌ها و باورهای موهوم است، مثل این می‌ماند که با تشخیص ندادن اشکال دلخواهمان در ابر، وجود نیروهای مولد ابر و حتی خود آن را زیر سوال ببریم! پیدایش طالع‌بینی و علوم وابسته به آن یک انقلاب درخشان در مقیاس انسانی بوده و هست. نه تنها بدان‌خاطر که نشان داد چیزهایی در جهان وجود دارد که نه تحت ارادهٔ انسان است و نه قابل فروکاهی به قضاوت‌های او (چنان که سوفسطائیان می‌پنداشتند)، بلکه حتی بیشتر از آن رو که با گشایش فضایی از معرفت که قابل بیان از طریق زبان ریاضی باشد، هر روز بیشتر از گذشته نشان‌مان می‌دهد که حتی اراده نیز بخشی از تقدیر ماست! طالع‌بینی دروازه‌های ادراک انسان را به روی حقایقی گشود که اموری مطلق هستند؛ یعنی هیچ نسبتی با احساسات و هیجانات او ندارند؛ هر چند بارها مورد تفسیرها و تأویل‌های حق‌به‌جانب قرار گرفته باشند و هنوز نیز، قرار بگیرند (همانکه شبه‌علم و سوءاستفاده از علم خوانده می‌شود)!

  3. 5 out of 5

    Taylor

    A wonderful entry into the history of science. Compelling writing and claims duly backed up with data make this an academic joy to read. Definitely written for the layperson rather than a statistician or astronomer - luckily for this reader! I could see this book being used as an exemplar for Statistics 101 courses to make data analysis relatable and enjoyable. I received an ARC of this book from NetGalley.

  4. 5 out of 5

    Moved to Library Thing adaorhell

    eh. the history aspect was interesting but not interesting enough for this old astrology pro.

  5. 4 out of 5

    Martijn

    A fascinating, open-minded history of astrology as perhaps the oldest data science in history, by a data scientist himself.

  6. 5 out of 5

    Rebecca

    I found this book to be an enjoyable sprint through the history of Astrology (seriously - it zips through a few thousand years). As an Astrology-sceptic this was good introduction to the key figures and schools of thought. However, I found it hard to really absorb a lot of the information, and I think part of it is that the book is trying to do too many things at once for too many audiences. The main ones I picked up were: 1) The theory that Astrology was the first effort humans made at big data, I found this book to be an enjoyable sprint through the history of Astrology (seriously - it zips through a few thousand years). As an Astrology-sceptic this was good introduction to the key figures and schools of thought. However, I found it hard to really absorb a lot of the information, and I think part of it is that the book is trying to do too many things at once for too many audiences. The main ones I picked up were: 1) The theory that Astrology was the first effort humans made at big data, in their constant endeavour to identify patterns - I found this to be the most intriguing of the theories in the book, but it doesn't delve deeply here. Why do humans look for patterns? What drives us to look for these in the sky? 2) The development of Astronomy is fundamentally intertwined with the development of Astrology and for many years the two were interchangeable - I think it is in this message, the book is most successful. To do this, the book goes to the basics of Astronomy. 3) Testing Astrology as a scientific method with traditional statistic tools - this is where the book lost me a bit. Boxer happily reels off methods and results here, but I think relies too much on an assumed knowledge of Statistics. At the same time, Boxer doesn't challenge the scientific method itself (I'm not sure I would have expected nor wanted him to, but it is worth noting this is an assumption adopted through the text). Boxer does clearly state that the Astrology under consideration is limited to Western Astrology - so leaving out key Asian traditions. This is fair - it would be difficult to capture them all. Unfortunately, I think this does leave something of a gap in modern astrology, which is certainly heavily reliant on non-Western traditions. In addition, an interesting point that could have be explored more is that science itself, particularly Physics, is becoming increasingly strange create an environment where Astrology may not appear quite so outlandish.

  7. 4 out of 5

    Cameron Z

    By reading this book you will automatically fall into the top 1% of people who know astrology. Allowing you to easily rip into every new person you meet who believes in it. 5 stars.

  8. 4 out of 5

    Eleni Alexiadis

  9. 4 out of 5

    Vermicious

  10. 5 out of 5

    Galina Nuremberg

  11. 5 out of 5

    Doris Moore

  12. 5 out of 5

    Dan Pfeiffer

  13. 4 out of 5

    Davis

  14. 4 out of 5

    Rebecca Wadsworth

  15. 4 out of 5

    N

  16. 4 out of 5

    Michael

  17. 4 out of 5

    Nealie

  18. 5 out of 5

    Kurt Yalcin

  19. 5 out of 5

    Diana

  20. 4 out of 5

    Ben

  21. 4 out of 5

    Isabel

  22. 5 out of 5

    Samuel Lee

  23. 4 out of 5

    Howard

  24. 4 out of 5

    Thomas Stewart

  25. 5 out of 5

    Katie Huggins

  26. 5 out of 5

    Metalpig

  27. 4 out of 5

    Richard Koo

  28. 5 out of 5

    Danni Ramos

  29. 5 out of 5

    Sumocat

  30. 5 out of 5

    Carol

Add a review

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Loading...
We use cookies to give you the best online experience. By using our website you agree to our use of cookies in accordance with our cookie policy.